En dan zit je thuis!

Naïef, maar ik dacht dat het coronavirus mij niet zou raken. Toch moet ik nu thuisblijven. Ik mag niet doen waar ik gelukkig van wordt: radio maken. En dat is heel lastig voor mij, want nu wordt mijn dagelijkse structuur doorbroken. Daar heb ik het als autist bijzonder moeilijk mee.
Lees verder

Geslaagd

Het is mij gelukt. Na 16 jaar ben ik er eindelijk weer eens in geslaagd een diploma te halen. Het is overigens geen fysiek diploma. Zoveel lef had mijn psychiater niet om er een voor me te maken. ‘Hij wist namelijk niet hoe dat bij mij zou vallen.’ Ik denk eigenlijk dat hij er geen tijd voor over had. Immers het rapport behorende bij het diploma had hij ook nog maar deels gelezen; namelijk het deel waarin stond dat ik geslaagd ben.

Lees verder

Mensenbieb

De Udense bibliotheek leent vandaag mensen uit. Ze willen het gesprek bevorderen door mensen in te zetten als levende boeken. Ik had me ook aangemeld als zo’n levend boek, maar ik zit ik thuis. Ik doe daarom mijn verhaal maar weer in de vorm van een Podcast. En dat terwijl ik dacht met mijn depressiedagboek juist een echt mensenboek te zijn.

Lees verder

Chemisch vrolijk

Het lukt me niet. Niet op eigen kracht tenminste. Ik ben dan ook niet sterk, maar tot nu toe wel sterk genoeg. Al heb ik daarbij wel hulp nodig. Praten is niet voldoende of het moet zijn dat ik onvoldoende praat. En dus slik ik clomipramine. Nu de dosis is verhoogd voel ik me weer stukken beter. Gelukkig.

Lees verder

Mijn psychiater

We missen een goede buurvrouw. Niet zo eentje, die zich overal mee bemoeit en altijd de laatste roddels paraat heeft, maar een buurvrouw – het mag overigens ook een man zijn – die de tijd heeft om naar je te luisteren en met wie het prettig een kop koffie drinken is.

Lees verder