Sinterklaas’ opvoedhulp

Als ik ergens depressief van zou worden dan is het wel Sinterklaas.
Gelukkig kan ik niet meer worden, wat ik al ben.
Soms valt het dus toch mee om depressief te zijn.

Lees verder

Mensenbieb

De Udense bibliotheek leent vandaag mensen uit. Ze willen het gesprek bevorderen door mensen in te zetten als levende boeken. Ik had me ook aangemeld als zo’n levend boek, maar ik zit ik thuis. Ik doe daarom mijn verhaal maar weer in de vorm van een Podcast. En dat terwijl ik dacht met mijn depressiedagboek juist een echt mensenboek te zijn.

Lees verder

Chemisch vrolijk

Het lukt me niet. Niet op eigen kracht tenminste. Ik ben dan ook niet sterk, maar tot nu toe wel sterk genoeg. Al heb ik daarbij wel hulp nodig. Praten is niet voldoende of het moet zijn dat ik onvoldoende praat. En dus slik ik clomipramine. Nu de dosis is verhoogd voel ik me weer stukken beter. Gelukkig.

Lees verder

Mijn psychiater

We missen een goede buurvrouw. Niet zo eentje, die zich overal mee bemoeit en altijd de laatste roddels paraat heeft, maar een buurvrouw – het mag overigens ook een man zijn – die de tijd heeft om naar je te luisteren en met wie het prettig een kop koffie drinken is.

Lees verder

Verdienmodel

De een zijn dood is de ander zijn brood. Wie kent niet dit afgezaagde spreekwoord? Nou had ik mezelf als depressieveling nog niet eerder als verdienmodel gezien. Terwijl ik dat natuurlijk voor de farmaceut en psychiater wel ben. En voor de zorgverzekeraar en de maatschappij ben ik een kostenpost. In die zin zou een spuitje voordeliger zijn.

Lees verder

Negatieve aandacht

Ik spreek me in dit dagboek uit over zaken, die me irriteren. En ondertussen hoop ik dat jij luistert. Sterker nog ik verlang een reactie, zoiets als: “Goh, dat heb jij scherp opgemerkt” of “Ja, dankjewel Jolwin daar kan ik wel wat mee.” Ik verlang zogezegd naar positieve aandacht, terwijl ik negatief ben. Werkt dat eigenlijk wel zo?

Lees verder